چند وقت پیش داشتم به نوشتن یه رمان فکر میکردم.باورتون نمیشه،حتی اسم کتابم رو هم انتخاب کرده بودم:رودولف استراچکف(خوش آهنگه،نیس؟) و داشتم تلاشهای مذبوحانه ای انجام میدادم تا در حد یک رمان طولانی بسطش بدم.چند روز پیش کتاب کافکا در کرانه هاروکی موراکامی رو شروع کردم و هنوز تمومش نکردم،اما یک اثر مهم روم گذاشت،دیگر هرگز نخواهم نوشت!
شاید نتیجه گیریه ابلهانه ای باشه(که هست)..خوب جوگیر شدم..حالا آروم ترم..کشتی ها و قایقهای کوچک بادی در راه آبهای ونیز میتازند و زندگی آرومی رو میگذرونم..پس نظرمو تعدیل میکنم:تا یه چیز درست حسابی به ذهنم نرسیده دست به قلم نمیبرم هر چند شاید بعضی ها بگن خوب اگه از اول همین رویه رو پیش میگرفتی الان توی وبلاگت پست خاصی به چشم نمیخورد..خوب شایدم درست بگن..هرچند هیچ چیز قطعی وجود نداره و همه چیز نسبی است.
راستی یه چیز جالب بود که خوندم و اون این بود که موراکامی گفته بود از قبل طرح جزئیات داستان رو نمیریزم و رفته رفته با هر برگی که مینویسم و میرم جلو وقایع رمان رو شکل میدم.حتی خودم از صفحه های بعدی رمانم خبر ندارم!
زین پس نقد کتابهایی رو که میخونم و اغلب توی goodreads هم میذارم یا بهتر بگم خواهم گذاشت (چون الان خیلی چیزی توش ننوشتم ) توی وبلاگم میگذارم.نوشتن نظرتون راجع به کتابایی که میخونید کمک میکنه کاملا کتابی رو که خوندید هضم کنید.همچنین یه کار نشاط آور فرهنگی پسندیده ست(میتونم این ترکیبی که ساختم رو توی مسابقات مضحک ترین ترکیبات شرکت بدم) و بالاخره آدم نظرات رفقا رو هم میشنوه.
بعضی دوستان که شاید با goodreads آشنایی ندارن سایتیه که میتونید با عضویت توش کتابهای مورد علاقتون رو Add کنید،بهش امتیاز بدین، راجع بهش نظر بدین و با بقیه تبادل نظر داشته باشین...و در کل هرچند یه مقدار خاله بازیه سایتای این مدلی توش هست ولی خوب اقلا آدم میتونه یه حرکات فرهنگی ای هرچند مذبوحانه توش انجام بده و از این نظر برتر است از فیس بوک و امثالهم که مکانی برای تلف کردن عمر گرانمایه میباشند...خلاصه اینکه نقد کتابهای مختصر بنده در سایت یادشده نیز قابل دسترسی است.راستی شاید کم کم به این نتیجه برسم که توی همون goodreads بنویسم کافیه دیگه اینجام بنویسم مسخره بازیه..مخصوصا وقتی اینقدر کوتاه میخوام ینویسم.خوب شاید این پست رو نشه یه شروع جدید(از نوع وبلاگی البته) تلقی کرد و لفظ پایان براش مناسب تر باشه...

وداع با اسلحه.ارنست همینگوی.نجف دریابندری.نشر نیلوفر
شخصیت های داستان با مختصرترین دیالوگها که اغلب از یک جمله فراتر نمیرود به بهترین شیوه ی ممکن یکدیگر را درک میکنند و منظور خودشونو به خواننده میرسانند.بی تفاوتی،خونسردی و عدم وجود هیجان در برقراری رابطه با دیگران و در مواجهه با مسائل زندگی در شخصیت فردریک هنری قهرمان داستان یا بهتر بگویم نقش اول داستان شبیه شخصیت قهرمان بیگانه ی آلبر کاموست که اسمش یادم نیست.همچنین ساده دلی و خوش قلبی فردریک هنری شباهت هایی را با هولدن کالفیلد در ناتوردشت سلینجر ایجاد میکند.

هی رفقا
زندگی قشنگه،چون کریس بوبن خل وضع خودم میگه
زندگی باید با عشق نسبت به خدا و مسیح و وطن و همنوع و الی آخر همراه شه چون داستایفسکی عزیزم میگه
حقیقت اون بالا بالاهاست چون افلاطون میگه
زندگی همین جاست،بین ماها،چون ارسطو جونم میگه
زندگی چیز بدردنخوریه،چون شوپنهاور و کافکا و همین صادق هدایت خودمون میگن
حقیقت تو کله ی توئه چون اینا میگن
حقیقت تجربه ی توئه،چون اونا میگن
جمع کنید بابا بند و بساطو!کی به کیه؟چی به چیه؟چون کامو میگه.
اما من میگم،
یه دیگ گنده بیاریم،
زیرشو آتیش کنیم،
همه اینا رو بچپونیم توش.
هم بزنیم و هم بزنیم،
ساعتها و روزها و سالها هم بزنیم،تا قشنگ قاطی شه.
بعد برا همه آدما یه کاسه از این معجونمون بکشیم...
....................................................................(این بیت آخر مفقود می باشد.)